ای چشم تو بیمار ، گرفتار ، گرفتار
برخیز چه پیشامده این بار علمدار

گیریم که دست و علم و مشک بیفتد
برخیز فدای سرت انگار نه انگار

گویند که چون میگذرد، هیچ غمی نیست
اما که به وَاللّه، همین درد کمی نیست...

یڪ روز همیڹ شخص که در بند تو افتاد

آواره ی آواره ی آواره ی مـن بـود

فرشته_خدابنـده

توبه کردم که دگر شعر نگویم ز فراق

این دل توبه شکن با غم عشقت چه کند؟

پروانه حسینی

به هوای سیبت اکنون، به بهشت دیگر آیم

دلم به غارت بوس از لب ِتو مشتاق است

چو طفل شوخ که مایل بود به چیدن گل

وحشت ما کم نگردد ز اجتماع دوستان

چون الف با هر چه پیوندیم تنهاییم ما